خودسازي

(بر اساس آموزه هاي اخلاقي)

اساس تفاوت انسان با دیگر مخلوقات ، که متضمن اشرفیت بر دیگر موجودات می شود ، موضوع ادراک و یا همان فهم است. فهم اعظم و اشرف مجردات است و امری است از امور حق متعال ، که به شکل قابلیت در انسان اظهار شده است. انسان با پیروی از آموزه های واسطین فیض ربّانی که همان حضرات انبیاء (ع) باشند ، در جهت بالا بردن سطح بهره مندی از این قابلیت در وجود خود ، همت نموده است. این قابلیت به فعل مبدل نمی شود مگر با اسقاط اضافات از خود ، و پرورش و تربیت نفس ( و نه کشتن نفس ) که نفس همه آن چیزی است که از آن ما است ، چرا که جسم خاکی به خاک سپرده می گردد و روح ، که نسبتی است با اسم « حی » پروردگار ، امر است و به صاحب امر باز می گردد ، و با استناد به فرمایش حضرت صدرالمتألهین ، صدرای شیرازی در تعریف ، نفس جسمانیةٔ الحدوث و روحانیةٔ البقا ست ( مانند جسم حادث است و مانند روح باقی است ). از این رو اهمیت تربیت و پرورش نفس بیشتر مکشوف شده و حساسیت اخلاق و خودسازی بیش از پیش بر ما مشهود می گردد. این بن مایه حرکت انسان در امر اختیار است ، چرا که انسان بر خیر مجاز شده است و فطرت او دلالت بر خیر می کند. چون انسان ، محدود و ممکن است از اختیار نامطلق برخوردار است و این اختیار محدود متضمن حق انتخاب اوست.

در كلاس ها و دوره هاي خودسازي برآنيم تا با بهره گيري از آموزه هاي معرفتی و اخلاقي فرهنگ و ادب كشورمان به بررسي نقاط قوت و ضعف و شناسايي و بروز توانمندي ها و ارزشهاي وجودي خود بپردازيم و با توکل به حضرت حق متعال ، برنامه ي مدون و شفافي براي رشد و تعالي در جهت تربیت نفس خویش فراهم آوريم .
در اين دوره ها ، موضوعات گوناگون اخلاقي ، ريشه يابي و تبيين مي گردند و راهكارهاي عملي جهت خودسازي و بهبود صفات و رفتار ، ارائه مي گردد.

خودسازی